فخرآباد ما - اشعار شاعران فخرابادی ( دوستدار فخراباد )

اشعار شاعران فخرابادی ( دوستدار فخراباد )

دوست عزیزمان که با تخلص دوستدار فخراباد اشعاری را برای ما ارسال داشته بودند بار دیگر

دست اندرکاران وبلاگ را مورد لطف و عنایت خود قرار داده و شعری در وصف

وبلاگ ارسال داشتند که عینا درج میگردد

بنـــــــام ايـــــــزد و يـــــــــزدان دانــــا	كه ما را دادگـــــوش و چشـــــــــــم بينا
سخن گويــــم مـــــن از زحمتكشاني	كه با عشــــــــــق محبـت مـــــــهرباني
كنند خدمت به اين فخـــــــــــــر زمانه	كه فـــــــــــخرآبادباشد ‍، نامش جاودانه
كنون وبـــــــــلاگ ايشان باشدي فخر	كه ما داريــــــــــم به ديگرشهــر ها بَهر
عزيــــــزاني كه دائـــــــم درشب وروز	كنند روستـــــــــــــــايمان را شاد وپيروز
كه روستايم كنون نامش نوشته است	به اينترنت كه نامش چون بهشت است
كه اين در، جــــز به همت نيستي كار	كه همـــــــت در گلستان نيست دشوار
عزيــــــــزاني كه باشد عشقشان كار	براي روستــــــــــــــاشان عشق بسيار
خــــــــداوندا تو ايــــــــشان را نگه دار	كه مي پيماين اين راههاي دشـــــــــوار
زمن عشــــــــق علـــــــاقه بَهر آن باد	كه مي جــــــــويد بزرگــــي بَهر فخر،آباد

(دوستدار فخرآباد) 1/4/1386

دوست عزيزي با تخلص دوستدار فخراباد سروده اي زيبا برايمان بوسيله پست الكترونيكي ارسال داشته است كه ضمن تشكر از ايشان و عرض پوزش بخاطر تاخير در درج اين اثر هنري ، بر خود ميباليم كه همشهريان با ذوقي همانند اين دوست عزيزمان داريم . با آرزوي موفقيت براي ايشان .

بنــــــــــــام خداونــــد روشـــــن روان	خداونــــــــــد روح خداونـــــــــد جان
خداونـــــــــد دانــــــايي و راستـــــي	نبيني تو انـــــدر جـــــــهان کاستي
خداونـــــد که دادســـــت ما را دهي	نبيني جـــــــز ازخرمـــــي و بهـــي
ورا نـــــــام باشد فخـــــــــر زمــــــان	دهــــــم من کنونت زو هم نشـــان
زفخـــــــــــــرآباد اکنون بگويــــــم ترا	همـــــي هر چه دانــــــم بگويم ترا
بگــــويم تـــــرا من زکــــــوه وزدشت	زچاه وپرنـــــــده در او هرچه هست
برافراشتـــــــه کوههـــــــــاي بلنـــد	ابـــــا مردمي بس همـــــي ارجمند
زکــــوهرود گــــــرفته وتا رود شـــور	بگويـــــــــم کنون زاين همه مرز دور
زميــــــــر مست و هم کوچه نوبهار	مُغيري و تيغه مِنجيدش انــــدر کنار
ز شو کـــش بگويم من اکنون همان	که در قاســــــم آبادهستش نشان
کمر بچه آن کوه و تک گلشن است	چاه افتخارُ پَل ميليش روشن است
زگــــــودال جهنم دهــــــم من خبر	ز گـــــــودالــــــهاي دلــــــــــاور اثر
تــــــــک مير بريم وتک ميــر مست	که چـــــــوپان دارد درآنجا نشست
شکـــــــار گاه وچـــــــار قله او بلند	دو قلـــــــه دگـــــــر نيستندي نژند
که در چــــــــار قله بود چند غـــــار	چو داخـــــلش شوي روز روشن تار
قلــــــه پلنگي وتـــــــــــک طاقيش	کم شــــــوپير وهم دگــــــر باقيش
من از فش فش آباد گويم چراست	که يـــــــا آب باشـــد يا باد راســت
زقلـــــــه نوروز دارم نشــــــــــــان	پــــــــل آهني اره کـــــــمر همـــان
زچـــــاه توقلي وز چـــــاه بهرامي	زچـــــــاه شــــــاطر و فقه و خرمي
بگويم که آنــجا چه بايسـته اسـت	نشستن بهارش چه شايسته است
زخـــــــرم بهار ز شــــــــــادي اوي	ز بهـــــــروزي و کاميــــــــــابي اوي
هر آنچـــــــــه بگويم نـــديدم چنين	ز گـــــــلهاي زيباي اين ســـــرزمين
چو لـــــاله و چو ميـــنا وهم ديگران	که هستند از ديــــــــده ما نـــــهان
زکــــوه قشنگش همـــي تخته باد	همــــي هر زمــــان يـــاد داريم ياد
زکفـــــتارکوه وز سنــــگو قطـــــار	ببيني زمستــــــــان يکي جــــويبار
جوانــــــــان زمستـــــان وايام عيد	گـــــدا جوش دارند به پــا چوب بيد
زبيبيه نــــوروز پرســـــــــم که من	بميرم و يا تو کـــــــــوه انـــــــجمن
زبازتابش اکنـــــــون بگويد که من	بميــــــرم از اين کوه آيــــــدسخن
دگـــــرباره پرسي به بـــــفرياد تو	بميرم من اي کــــــــوه يا بـــاد تو
چنين پــــــاسخ آرد به فــــرياد تو	همي بشنوي هر چه گفت باد تو
سمــــب کلبــه رستم دگر جايگه	که در سيزده باشـــــدش پــــايگه
تبــــرکنده دگر کــوه ماست او	تو گويي که با غم هم آواست او
کوه يــــــادگار وکوه مير مست	که دارند مردم در آنجا نشــــست
درنجيـــل دو شاخل و دريائيش	کـــــه دورند زمــــــــــا و ز رؤيايش
ز شـــــور فرزي گويم تخته باد	دگـــرها ندارم من اکنـــون به يــاد
کنون سوي ده ره بپويم همـي	کوي دشت و صحرابجويم همـــي
تمامي نــــدانم از آن مرز خوب	هر آنچه که دانم چه بد يا که خوب
زدشت وکويــــرت بگويم سخن	همي هرچه دانــــم در اين انجمن
کجا کال سوز گـــز کجا تگ خار	کجا پي پشته کجــــــا هست کار
تگ شخ تگ جــــوزاري برج نور	کشـــــــاورز را هرزمان حال وشور
سرجو کــــــــويري وملائي اش	پي کازه وهم در حـوض صحرائيش
ره ســـــايه بان محد کل بجوي	که مـــــــا را بود هر زمان گفتگوي
زپــــــا رازينه باغ ريگـــــها بگوي	که اينها زنـــزديک صحـــــرا بجوي
زبرج محد خـــــــــان عبدل بگم	زخـــــــانه سرا وزخـــــان چل بگم
زقال مرغاوي ها تو داري نشان	دهـــي مر مرا و دگـــــــر ها چنان
ز بند هاي ملا محـــد خواه بگـــم	ز نرمـــــــو درازو و صحــــــــرا بگم
پل ملا عباس اکنــــــون کجاست	که بر بچه ها جــــايگه قته گاست
درازاي جــــــــــــــو وهمه بيد ها	کنون نيست هيچيک اکــــنون بجا
قبرستان غــــريبه قلعه کهنه اش	چه شد نو رباط وهم کـــــهنه اش
کجا شد هشت تير رباط کهنه اش	کجا شد هشت تيـــر در قلعه اش
زدر قلـــــــعه اکنون چه داري خبر	کـــــــنون شد همه جــــا زير وزبر
چه شدآن قشنگ پشته نورزگــاه	که در يـــــــادها ماند آن جــــايگاه
من از دل يکــــــــي دارمي آرزوي	که رســــــم کهن زنده گرددبروي
کجاشـــــد قناتش که دريـــا بدي	چنان آب در دشت و صحـــرا بدي
که دهــــــقان را بوددر سر شتاب	همه جــــوي ها بود يکسر پر آب
همه دشت و صحرا پر از آب بــود	پرنـــــــده درنـــده که سيراب بود
الاغت وگوسفند وبــــــــز گاو هم	از آن آب خوردنــــــــد سيراب هم
سيــــــــه سينه و سپرو کوکرش	همه سيـــــــــر خوردن زآب برش
کفترچـــــاهي وجالک و کفتر بناز	به جرتـــوک وسير توک گفتند راز
کنون آن همه آب اکنـون چه شد	چرا جوي ها خالي اکنون چه شد
کجا گـــــرگ وروباه و کفتـــار هم	پلنگش کجـــــــا شد شيـــــر دژم
شغال و نه خرگـــوش دارد نشان	نه لاشخور نه مارخورنديدم همان
هـمان مار خوررا تو بـــــزغاله مار	بنــــــامي و ديگــــر نداريمش کار
کجــــــا آهو وقوچ ميش کل و بز	کجا کبــــــک وتيـــــهو کجا گل رز
زدشتش کجـــــا شد پران عقاب	زکوهش کجــــا شد با اين شتاب
زمـــــــرغ ميش وهوبره و ديگران	که داغدوريش خواني تو اين زمان
نديدم کنــــــون من از ايشان اثر	نبــــــاشد در ودشت را بـــال وپر
چرا کم شدن اين همه جـــــــانور	ببايد که در خود بجــــــويم دگـــر
کنون بگذريم سوي چاهـها رويـــم	سخن از کوير ســــــوي بالا بريم
من از چـــــاه کل ميرزا اکبـــر بگم	زروباه وز غــــــــــــاز کفتــــر بگم
ز چــــاه محمد مختــــــــــــار بگم	زچاه حاج آقـاي صدر کنـــــار بگم
زچاه حاج عباس وپشت ربــــــاط	که هر چار هستند پشت ربــــاط
چاه ميرزا لنگ و چاه سلطان پور	که هستند يک کـم از آنها به دور
چاه بوالحسن چــــــــاه ملا علي	که در واقعش اين دوهستند يکي
زچــــــــــــاه محمد کلبــه حسين	که او نيز هستش در اين سرزمين
زچاه شـــــــــــرکا ء زچــاه انتظام	که خوانند ويرا کــــــلاته به نـــــام
زچـــــاه براهيم اشرف که هست	شط چاسرنگ در کنارش نشست
زتک خار و گـــودال و چاههاي اوي	کنم با شما من کنــــــون گفتگوي
چاه حاج غضـــنفر دگر هيئت است	چاه بــــــــاقري و چاه قدرت است
چـــــــاه کد خدا ودگـــــر چـــاه ياد	که من نــــامشان را ندارم به يــاد
زچـــــاهاي دهن دو کـــــالي بگم	زچـــــــــاه پسر خالـــه علي بگـم
زچــــــاهاي ديگر مثــــــــالي زنيم	زعبــــــاس آبــــــاد وکريمي بگـيم
زچـــــــاها که گفتم خبر داشـــتم	به ديگر چــــــهان هم نظر داشتم
وليکن نــــــدارم از ايشان نشــــان	کنون عــــــذر خواهم از آن ديگران
نهايت بگويـــــــــــم سخــــن گفتنم	به عشق تو بوداي مـــــه روشنم
همي خواهشي دارم از کــــــــردگار	دگـــــر باره بينم به خـــــــرم بهار
همه سبزه وخــــــــــــرمي در کنــار	پـــــــراز آب باشد کوه وجــــــويبار
از آنها که نامشان در اين نامه هست	به ديگر سراجـــاي دارند نشست
به مينو بود جــــــــاي آن بخــــــردان	برفتند مــــانديم ما اين زمــــــــان
دگــــــــــــر روز باشـد به آنها رسيم	که ما آيا آن جـــــــهاني از اول نيم
ببردم همـــــــــي نامشان تا که باز	همي زنــــــده گردد در اين روز باز
ز باز مانـــــــد گانشان خواهش کنم	که من پيش يـــزدان ستايش کنم
که بر من نگيرند خــــــــرده همـــي	که از عشـــــق آنها بگفتم همـي
به يــــــزدان که تا زنده باشم به جا	هم دوســــت دارم يکايک شمــــا
که مــــــن دوست دار همـه بوده ام	به عشق همـــــه اين بسروده ام
همه نامهاشان بجــــاي است ونيک	که بر جاست نامشان سزاوار نيـک
وديگر سخـــــن با شما راستـــــــان	که بـــــاشيدبا يکدگر هم داستـــان
بباشيـــــد با يکدگر متــــــــــــــــحد	مباشيــد در کـــــــــــارها متـــــــضد
کنيد از من دوستــــــــــــــارتان ياد	بنام دگر هست کو دوستدار فخرآباد

(دوستدار فخرآباد) 23/3/1386

نوشته شده توسط يك فخرآبادي در جمعه هفتم دی 1386 ساعت 19:38 | لینک ثابت |