فخرآباد ما - اشعار شاعران فخرابادی (آقایان حیدری ) .

اشعار شاعران فخرابادی (آقایان حیدری ) .

شعری در وصف روستای فخراباد از دوست عزیزمان مرتضی حیدری دریافت نمودیم که آنرا به تمام همشهریان خونگرم فخراباد تقدیم نموده اند .

بگفتــــا دوستــــداری با دیــانت	برایــــم بازگـــو نام ونشـــــــانت
بگـــو که کیستی اهل کجــایی	تو اهـل صـدق هستی یا خیانت
بگــــو از قلــعـه واز روستــــایت	چه میباشد صفــــــات مردمـانت
بگفتم دوست فخـرآبادی ام من	دیــــــار عشق و ایــمان و امانت
دیــــار مردمــانی صـاف وساده	نبینی مثــــل آنــها در جهــــانت
دیــــار اهــل علم واهــل دانش	همه دانشــور و فرهنـــگیــــانت
بگفت آندوست ای یــار قدیمی	که خواهــم بشنوم من از زبانت
که هر چه باز گـویی کم بگفتی	زفخــــــــرآباد و فخـــــرآبادیــانت
بگفتم کــــای رفیـــق با دیــانت	جــــــوابی گویمت بهتــــر ز آنت
به کوه ودشت وصحرا گر در آیی	صفــــــایی تازه میآید به جــانت
تفـــــرٌج گـــر کنی باغــــات آنرا	همه غمهـــــا زدایـــد از روانـــت
دگــــــر پرسید آن یـــــار قدیمی	مرا آگــــه کن از پیــــر و جوانـت
جـوابش دادم ای همکــار نـامی	جوانــــانش یکـــی بهتــــر ز آنت
جــوانانی که دایـم در تــلاشند	چه در درس وچه در دین ودیانت
ز پیــرانش اگــر خواهــی جوابی	همـه بــا همٌت و زحمتــکشانت
همه دلــداده بر لطـف خداوند	مثــال اختــری در کهکشانـت
ز پیـــرانم همــی آموختـم من	رســـوم زندگـی و زنــدگـانت
همــی گویـــم ز آثـار قدیمی	که بــاشد یادگـــار مردگانت
بیــا بنگر ربـــاط با شکـــوهش	نــدیدی مثـــل آنــــرا در زمـانت
نظــــر کن بر مـزار عبـــد صــالح	که بــــوده رهـــــرو پیغمبرانت
تامٌـــــل کن کویــــــر با صفا را	تفکـــــٌر دار چون فـــــرزانگانت
دگــــر پرسید همکـــــار عزیزم	چه باشد زرع وکشت و حاصـلانت
گر این پرسیدمت خــواهم بدانم	که نــانت میرسد آیا به نانت؟
به او گفتم خـدا را شاکرم من	الــــهی بشنو د حق از زبانت
مــــرا محصول بــاشد جو و زیره	دگـر خواهی انار و زعفرانت
چه عالـی پسته دارد روستایم	که نـــامش میبرند کرمانیانت
بیـــا روزی به فخـــــرآباد روکـــن	ببینی آنــچه من گفتم عیــانت
بگفتم با رفیـــق خوب وعـــــالی	نگــــردد زین سفر هرگز زیانت
دمی بنشین به خودروی سواری	که پیکـــان خواه باشد یا ژیانت
سفـــر کن تا دلـــت دلشاد گردد	ز فخــــــــرآباد و فخــــرآبادیانت

سلامـــــــی با صفـــــا وبا ارادت	به فخـــــــرابـــــــــادیان با اصـــــــالت
سلامــــــی بر کویر وخاک داغش	به صحـــــــرا وبه کوه و دشت وباغش
سلامــــــی بر،یـــــم خشکیده آبش	که شایــــــــد باز گردد پیچ وتــــــــابش
سلامــــــی از سویـــدای دل وجان	به محبـــوبان دل یعنی شهیــــــــــــــدان
سلامــــــی بر جـــــــــوانان فداکار	که با اهریـــــــــمنان کردند پیــــــــــکار
سلامــــــی بر یـــــــلان اهل ایمان	گذشته در ره حـــــــــق از سر وجــــان
سلامـــــی بر وفا و عشق و غیرت	جوانــــــــمردانِ مشتــــاقِ شهــــــــادت
به آخـوندی که نامش ماندگار است	به راه حفظ میــــــهن جان نثـــــار است
سلامی بر صلاحــــــی وامیــــری	به زنـــــــــدان و به شلّاق واسیـــــــری
به اسماعیلـــــی از جـــــان گذشته	ز هستــــــــــی در ره جـــــــانان گذشته
سلامی بهرکبـــــــرائی وواعــــظ	به دائم بر لبــــــــــان هَل مِن مبـــــــارز
به کبــــرائی که سر از تن جدا بود	همیشه عاشــــــــق کرب وبـــــــــلا بود
به ابراهیـــــــم زاده مرد میــــــدان	فــــــــــــــدای مکتــــــب و اسلام وقرآن
سلامـــــی بر رشادتهای رحمــــان	به دریـــــــــا رفته در غوغــــای طوفان
به بشکـــــــــوفه شهیــد با صلابت	به ایـــــــــثار وبه تقـــــــــوا وشهامـــت
به یـــــــــــار محمّدی شیــــر دلاور	فـــــــــــدا کرده به راه دیــــــــن تن وسر
سلام من به گلــــــــهای شقایـــــــق	شهیــــد جعفـــــــــری روح حقایـــــــــق
به فخــــــــرآبادی آن فخـــر زمانه	که نامـــــــــــش مانده بر لب جــــاودانه
دلم یاد خِــــرد انـــــــــــدوزی افتاد	به یـــــــاد قدرت نـــــــــــــوروزی افتاد
سلام من به نـــــــوروزی به قدرت	یَـــــــــلِ دریــــــــــا دلِ با استــــــــقامت
شهیـــــــــد پــــاکدل روحش جدا شد	فـــــــــــدائی بـــــهر شاه کربـــــــــلا شد
زخود بی خود شد وجان را فدا کرد	فـــــــــــدای انبیاء و اولیــــــــــا کــــــرد
ســـــــــلام بر مـــــــادران داغدیـده	به همســــــــرهای رنگ از رخ پــــریده
به فــــــــــرزندان ازبابا گـــــــذشته	به کشتیهای از طــــــــــوفان شکستـــــــه
دل مـــــــــــادر هوای رویـتان کرد	هــــــــــوای دیدن گیسویتـــــــان کـــــرد
خوشــــــا آنروز کز بهر شهـــــادت	مثال لالـــــــه مادر بـــــویتان کــــــــرد
خـــــــوش آنساعت که مادر بار آخر	نــــگاهی بر خـــــم ابـــــــرویتان کـــرد
شهیـــــــدان بــلبلان بـــــــاغ عشقند	به ســــــــر سربــــنـــد یــــا زهرانوشتند
شهیــــــــدان افتــــــــخار روزگارند	دل افـــــــــروزانِ دائــــم مانــــــــدگارند
شهیـــــدان جـــــلوه های سر نوشتند	کبــــــــــوتر های خونیـــــــن بهشتنــــــد
شهیــــــدان ترک ما کــردند و رفتند	به غمهـــــــا مبــــتلا کــــــردند ورفتنـــد
شهیـــــدان دل به دلبـــــر دادگاننـــد	از ایـــــــن عــــــــالم به جنّت رفتـــگانند
شهیــــــــدان وارثـــــــان کربـــلایند	از ایــــــن عــــــــالم نیند و ما ســــــوایند
شهیــــــــدان بی سر وبی پـا ودستند	به عشق ســــــــــاقی از جانـــــها گذشتند
شهیـــدان جــان فـــدا کردند ورفتند	تــــوکّل بر خـــــــــــدا کــردند و رفتند
الا نـــــــام آوران تیـــــز پـــــــرواز	به فردوس الــــــــهی گشته دمســــــاز
وطن مدیــــون خـون سرختان است	ملــــک ماتِ مقـــــــام قـربتــــــان است
همانـــان کــــو شهیــــــدان الهنـــــد	که حتّی عشــــــــق را مصبـــــاح راهند
همانــــــهائی که یـــــــاران حسیـنند	ز هَــــــــل مِن ناصـرش در شور وشینند
همانهائی که گـــــــوهرهای جـــانند	به دیــــــــــن خاتــــــــــم پیغمبــــــــرانند
همانهائی که از حـــق خــــو گرفتند	مــــــــدال افتخـــــــــــار از او گـــــرفتند
همانهائی که تیـــــــــری ظـــــالمانه	گـــــــــــــرفته قــــلب آنها را نشانـــــــــه
کجـــــــائید ای محبّـــــــــا ن ولایت	به اســــــــــرار الـــــــــهی کرده عـــادت
کجـــــــائید ای رفیــــــــقان صمیمی	ابــــــر مــــــردان و یــــــــــــاران قدیمی
کجـــــــائید ای مسلمـانــــان لایــــق	به احســــــاسات دنیــــــــا گشته فائــــــق
کجــــائید ای دلــیــــــران سلحشــور	درون سینـــــه ها نـــــــــورٌ علــــــی نور
خدایــــــا دل شهیــدان را طلب کرد	مرا بـــــی آب وتـاب و جـــان به لب کرد
خدایـــــا دل شـــده تنگ شهیـــــدان	بـــــــود لب تشنــــه تر از تشنـــــه کامان
عجب گلهــا زفخــــــــراباد ما رفت	زما رنجیــده وســـــــوی خــــــــــدا رفت
چه شـــد ما را رهـــا کردید و رفتید	چه شـــد رو بر خــــــــــدا کردید و رفتید
نمی دانم چه سرّی در شهیــــد است	که نامش نا امیــــــــدی را امیــــــــد است
یقین دارم بــه آنها در قیــــــــــا مت	امیـــــــر المــــــومنین دارد عنـــــایـــــت
دلــم دیگر هــــــــوای جبهه ها کرد	مرا از قیـــــــــــد این عــــــالم جـــدا کرد
دلـــــم مجنون شد وزین دار فـــــانی	هـــــــــوای سنـــــــگر و رزمنـده ها کرد
دل بیچاره ام غــــــرق بلــــــا شــــد	به نـــفــــــــرین شهیــــــــدان مبتلا شـــــد
نمیدانی که در خـــــــاک شلمچــــــه	به فرزنـــــــــدان این ملّت چـــــــه ها شـد
چنان تـــــــاریک شد مجنون وفکّــه	که گــــــــوئی کلّ ارضٍ کربـــــــــلا شــد
چنان خــــون ریخت از تنها وسـرها	که دریــــــــاهای خون محـــــــو شمــا شد
تمــــــــــام کشـــــــور از داغ شهیدان	چو فــــــــــــــخراباد ما ماتــــــــم سرا شد
مبـــادا یــــــــادشان گردد فرامـــوش	مبــــــــادا دل شود اقــفـــــــا ل و مغشوش
مبـــادا راهشـــــــان را وا گـــــذاریم	حسیـــــــن تشنــــــــه را تنـها گذاریــــــــم
الا یـــــــــــاران شب جمعــــــه بیائید	مــــــــزار پـــــــــــــــاکشان جـــارو نمائید
فضائی را که محبـــــــوب الهی است	به حمــــــــد وســـــــو ره ای خوشبو نمائید
جــــوانـــان رسم همــدردی کجا رفت	هیــــــــاهوی جــــــــوانمردی کجـــــا رفت
جـــــــــــــوانان وطــــن دقّت نـمائیــد	به جــــــــا پــــای شهیــــــــدان پــــا گذارید
اگـــر راه شهیــــــــــدان زنــــده گردد	سیــــاهی ها دگــــــــر رخشنــــــــده گــردد
دلت را حیــــــدری غـــــرق صفــا کن	توسّـــــــل بـــــر شهیــــــــــدان خـــــــدا کن

روحشان شاد وراهشان پر رهرو باد

سراینده: مرتضی حیدری

جناب آقاي مرتضي حيدري از جوانان متعهد فخراباد ، اشعاري را به مناسبت ولادت حضرت زينب (س ) ارسال داشته اند و انرا به محضر اقا امام زمان و مردم با صفاي فخراباد تقديم كرده اند كه در ادامه درج ميگردد .

امشــــب از عـــــالم بالا گهـــري ميايد	زاسمــــان سوي خلايق قمــــري ميايد
مژده ده فــاطــمه را زانكه ز درگاه خدا	حضرت فــــاطـــمه را تاج ســـري ميايد
جبـــريئل و قــدس وخيل ملك ميگويند	باغ زيبــــاي علـــــــــي را ثمــري ميايد
بهر افشـــــاگري ظلم وستمهاي يزيد	قاضـــــــي دادگـــــري با تبــــري ميايد
جاي دارد بخدا گر نكند شمس طلوع	چون كه خورشيد جهان تاب تري ميايد
به همه شب زدگان شب ظلمت گوئيد	بر شب ظــــــلمت انها سحــري ميايد

گزيده اي از اشعار جناب آقای حيدري در وصف دلاورمردان وشير زنان خطه فخراباد كه در هشت سال دفاع مقدس حماسه ها افريدند

شهره هر شهر و استـــان خاك فخراباد ماست	افتخاري بر بجستان خاك فخـــــــراباد ماست
گر چه مردم دم زننــــــد از رستم و اسفنديــــار	مهد رستمهاي دستان خاك فخـــراباد ماست
حكمت وعلــــم ونجـــــابت عــزت وفـــهم وادب	كمترين فضل خردمنــــدان فخــــــراباد ماست
زعفــــــران وپستــــه وگنـــــــدم انار وخربــــزه	قسمت نا چيزي از بستان فخراباد ماست
هر كسي نازد در اين دنيــــــا به جايي ليك گو	روشني بخشي به هر جان خاك فخــــراباد ماست
غيـــــرت و مردانگي و عــــزت و فضــل و شرف	در سر و روي جوانمردان فخــــــــراباد ماست
هركه پرســد بهترين مــــردان دنيــــا كيسـتند	فاش ميگويم كشاورزان فخـــــــــراباد ماست
هم رشادت هم شهادت هم شهامـــت هم گذشت	در مسلمانان با ايمان فخــــــــــــراباد ماست
دولت ايـــــــران كه نازد بر جوانــــــــــان وطــن	از جوانان و ابــــــر مردان فخـــــــراباد ماست
هر كسي را غصـــــــــه اي وغصـــه ما اين بود	واقعا اين حق جانبازان فخــــــــــراباد ماست
حاتـــــــــم طايــــي بگو كمتر زند لاف سخـــــا	چون كه مقهور كرمـــداران فخــــراباد ماست
گو به قارون از چه مينازي به ملك و مال خويش	گنجها پنهان به كوهستــان فخــراباد ماست
گـــــــركه ميگردد زمين بر دور خورشيــد از ازل	نور خورشيد از كويرستـــان فخـــراباد ماست
اي خـــداي مهربان ، اي به هر مشكل طبيب	بركت و احسان تو درمـــان فخـــراباد ماست
اي شهيــــــــدان بخون خفته به اين خاك كوير	بي سر و سامانتان دوران فخــــراباد ماست
اي شهيـــــــدان خدايي اي حسيني مسلكان	عزت ونام شما بنيــان فخـــــــــراباد ماست
چون كه باشد روستـــــا خالي ز نور پاكتــــــان	منتظر بر گامتان چشمان فخـــــراباد ماست
گر چه رفتيــــــــد از ميـــان ما به نزد اوليــــــــا	يادتان در ذهن فرزنـــــدان فخــــراباد ماست
گر چه گلهــــــاي بهاري يك به يك پرپر شــدند	لاله ها مدفون به قبرستان فخــراباد ماست
اي ظفـــــرمندان ميهن اي بلا جويان عشـــق	جايتان خالي به همرزمان فخـــراباد ماست
حيـــــــدري خاك وطن را از چه برچشـــمش كشـد	چون كه فخر خاك ايران خاك فخــــــــراباد ماست

سروده اي از دوست عزيزمان هادي حيدري در وصف روستاي فخراباد :

چه گويم من زفخراباد كه زيباست	تو بايد خود ببيني آنچه اينجاست
بيا ديـــــــــدار كن از جاي جايـش	زصحـــرا و زدشت و كوههــــايش
زكاروانســــــــــــــراي عهد قاجار	زمــــردان و زنـــان كه ميكنند كار
زكوه يادگــــــــار و چهـــــــار قلـه	زدشت شــــوره زار و قِصــــه دِه
زمـــــردان شجــاع جبهه و جنگ	زسُم كِلبِ رستـــم در دل سنگ
زچاهـــــــها و قنــــــــات پر زآبش	به قلــــعه كاهنـه و خاك خرابش
زمحـــصول كشـــــاورزي يكـــايك	انار و زعفـــــــران و پسته يك يك
زگندم، جــــو و زيـــــره در كنارش	از آن خربــــــــزه شيرين تبـــارش
زآن پيـــــــر بنده پــــاك خـــداونـد	ز صحـــــــرا و علفزاران و هر بند
زمسجد كوچـــــه توزيكـا گذر كن	به خاك هر شهيد اخلاص سر كن
چه گويد حيــــدري از روسـتايش	زمـــــــردان و زنـــــــان باصفــايش
كه هر چه خوب گويم كم سرودم	ســــــــلام من به آنــــان و درودم

نوشته شده توسط يك فخرآبادي در یکشنبه نهم دی 1386 ساعت 19:33 | لینک ثابت |